หลังจากเสร็จสิ้นโพรเจคของ Art in Bloom, Boston ปายแร้ว ก็เข้าสู่กระบวนการของการพัก(ว่างงาน)  โอย..แค่หยุดไม่กี่วันก็รู้สึกเบื่อจัง..เวลาที่มือมานว่างๆ อ่ะนะ..ก็เลยต้องกลับมาระบายรัยๆ ที่มานเปงอยู่ตอนนี้ เพื่อไม่ให้เกิดอาการมือว่าง เหอๆ นี่ก็จะครบสองปีแร้ว แร้วก็เพิ่งยื่น Petition to remove conditions on residence ไปที่ USCIS ก็เรามานคนต่างด้าวนี่นา อยู่บ้านเค้า เมืองเค้าก็ต้องทำให้มานถูกต้อง..ม่ะง้านจะกลายเป็น โรบินฮู้ดที่น่าสงสาร เหอๆ

 

     เวลาที่ม่ะมีรัยทำ กับวันที่ท้องฟ้าเต็มปายด้วยเมฆฝน แร้วต้องอยู่คนเดียว ก็มีแค่เจ้าคอมตัวโปรดนี่แระที่เปงเพื่อนเสมอในเวลาที่รู้สึกเหงาๆ ก็คงมีแต่วิธีนี้แระที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน มิได้หายปายหนาย...เพราะคนที่อยู่ต่างบ้าน ต่างเมืองอย่างเรา การได้คุย แม้จะแค่ทางอินเตอร์เนท ไม่ได้เห้งหน้า ก็ทำให้รู้สึกดีมากๆ เลย...

 

    คงมีหลายคนที่อยู่ฝั่งทางโน้น คงม่ะเข้าใจหรอก ว่าทำมาย ถึงเมลไปหา ถึงออนเอ็มรอ ถึงโพสต์คอมเม้น แสดงความรู้สึกบวกกับความห่วงใยไปเสมอๆ คงไม่รู้หรอก ว่าคนฝั่งนี้ คนที่อยู่แสนไกล ไม่ได้กลับบ้าน จะรู้สึกอย่างรัย....หลายครั้งที่ไม่มีการตอบรับ..คงไม่รู้หรอก ว่าคนฝั่งนี้จะรู้สึกอย่างรัย กับทุกสิ่งที่ส่งไป ก็ใส่ใจลงปายด้วย แต่แร้วก็ต้องรอคอย..กับความว่างเปล่า......

 

     ไม่เลย..ไม่มีความโกรธ..ไม่นะ..ไม่มีน้อยใจ..แต่....เวลาที่ผ่านไป..และทุกอย่างของการกระทำ...ทุกอย่างที่เป็นแบบนั้น..เราสรุปได้เอง..เพราะไม่อยากที่จะถาม...ว่าสาเหตุใด..เพราะอะไรถึงทำแบบนั้น ช่างเถอะ...ไม่อยากย้อนกลับไป...เพราะเวลามีแต่เดินไปข้างหน้า...เวลาเดินไปเพื่อจะถึงจุดสุดท้ายของแต่ละคน

 

 

 

     วันนี้เราขอแค่ทำดีที่สุด ผล....ช้าเร็วก็ต้องปรากฏ

*****หว่านเมล็ดพืชใด ก็ย่อมได้เก็บเกี่ยวผลผลิตของเมล็ดพืชนั้น*****

 

 

 

 

    

    

      และแร้วโพรเจคหนึ่งก็เสร็จสิ้น และนี่ก็เป็นอีกก้าวหนึ่งที่ตั้งใจ...ส่วนผลก็คงต้องรอดูกันต่อปายไม่มีอะไรที่อยากจะเขียนถึงสิ่งที่ได้ทำมา รู้สึกว่าทุกอย่างก็เป็นไปตามแนวทางที่ได้ตั้งใจไว้ตลอดระยะเวลาที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สองปีเต็มในวันที่ 12 มิ.ย. 2008 นี้ ณ.เวลานี้ก็มิได้ตื่นเต้นกับอะไรๆ เลย  รู้สึกว่าการได้มาใช้ชีวิตที่นี่ ระยะเวลาเกือบสองปีที่ได้เรียนรู้ กับสิ่งที่เคยใหม่สำหรับตัวเองแต่เวลานี้รู้สึกว่าได้รู้และเข้าใจอะไรๆ ที่ดีและมีคุณค่ามากเหลือเกิน

 

 

 

         

          ตลอดระยะเวลาที่ห่างจากบ้าน..และหลายๆ คนที่มีความผูกพันต่อชีวิต ในแง่ของความรู้สึกนึกคิดเราไม่อาจรู้ได้ว่าพวกเขาเหล่านั่น คิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร เราจะสามารถคาดเดา หรือสรุปความคิดและความรู้สึกของพวกเขาเหล่านั้น ได้จากอะไรล่ะ สำหรับเราแร้ว คงไม่อยากจะไปกล่าวหา แต่จะเก็บเอารายละเอียดจากข้อเท็จจริง จากสิ่งเล็กๆ ที่เราทำ และมีให้กับพวกเขาเหล่านั่น

 

 

 

 

 

          การติดต่อทางอีเมล์ การโพสต์คอมเม้นต่างๆ เป็นการติดต่อที่ต้องการจะทำให้มิตรภาพ และความผูกพันธ์ ดำเนินต่อไปไม่ให้ห่างเหิน แต่...ถ้าบุคคลที่เราให้ความสำคัญ...ใส่ความห่วงใย...ใคร่รู้สารทุกข์สุขดิบ...กลับมิได้แยแส...ตอบรับ...และมิได้ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เราใส่ความรู้สึก....ถ้าเป็นหนึ่งครั้ง..สองครั้ง...สามครั้ง...ก็ดูจะไม่เป็นรัยนะ...แต่ถ้ายิ่งมากเข้า...บ่อยเข้า...และดุูจะคงเป็นแบบนั้น...ก็คงจะอยู่นิ่งดูดาย..ไม่ร้อนหนาวคงจะไม่ได้แร้ว...คงต้องใช้รายละเอียดทั้งหมดมาสรุป...ว่าทั้งหมดนั้น...ทุกสิ่งที่เราให้ความสำคัญ...ใส่ความรู้สึกให้กับพวกเขา...แต่สำหรับพวกเขาเหล่านั้นแร้ว...กับตรงกันข้าม....ไม่ตอบรับ...กลับนิ่งเฉย...นั่นคือเรา...มิได้มีความสำคัญแต่ประการใดเลย

 

 

 

 

 

 

          เรื่องนี้มิได้มีผลกระทบต่อความเป็นอยู่...และความรู้สึกนึกคิด...แต่ทุกอย่างเมื่อถึงเวลาก็ต้องทำบทสรุป...และเรื่องนี้ก็เข้าสู่วาระ...ที่ต้องทำบทสรุปแร้ว...ผล....มิได้เสียใจเลยนะกับบทสรุปที่เราเป็นผู้สรุปเอง...

 

 

 

 

       

 

         

 

         

Three irrevocable things in your life are.......

 

 

สามสิ่งที่ควรจะมีในชีวิตของคุณ.....

Serenity..... ความสงบ

     Honesty ความซื่อสัตย์

And hope..... และความหวัง

The gems of your life are......

สามสิ่งที่มีค่าต่อชีวิตของคุณคือ.....

Love  ความรัก

                          Self~esteem  การเคารพตัวเอง

And ture friend. และเพื่อนแท้

Three uncertainties in your life are.....

สามสิ่งที่ไม่แน่นอนในชีวิตของคุณคือ..... 

Dreams ความผัน

               Success ความสำเร็จ

And fate. และโชคชะตา

Three things that deteriorate your life are.....

สามสิ่งที่บ่อนทำลายชีวิตของคุณคือ..... 

  Arrogance ความหยิ่งผยอง

        Liquor  สุรา

    And anger. และความโกรธ

Kind hearts are the garden........

จิตใจที่ดีเปรียบดั่งสวน

     Kind thoughts are the root......

ความคิดที่ดีเปรียบเสมือนรากไม้

Kind words are the blossoms.....

คำพูดที่ดีเปรียบดั่งดอกไม้ที่เบ่งบานสพั่ง

     Kind deeds are the fruits.......

การปฏิบัติดีเปรียบเสมือนผลไม้

Please don't ridicule and laugh my English, 

 I try so hard to express my feeling in English.

If you have some opinion, leave it.

 

 

   My pray, every Buddhist day of worship. 

คำนมัสการพระพุทธเจ้า

คำนมัสการพระรัตนตรัย

พุทธมนต์ บทสรรเสริญพระพุทธคุณ พระธรรมคุณ พระสังฆคุณ

พระคาถาชินบัญชร

     ๑. ชะยาสะนาคะตา พุทธา          เชตะวา มารัง สะวาหะนัง

         จะตุสัจจาสะภัง ระสัง           เย ปิวิงสุ นะราสะภา

     ๒. ตัณหังกะราทะโย พุทธา         อัฏฐะวีสะติ นายะกา

         สัพเพ ปะติฏฐิตา มัยหัง         มัตถะเก เต มุนิสสะรา

     ๓. สีเส ปะติฏฐิโต มัยหัง            พุทโธ ธัมโม ทวิโลจะเน

        สังโฆ ปะติฏฐิโต มัยหัง           อุเร สัพพะคุณากะโร

     ๔. หะทะเย เม อะนุรุทโธ            สารีปุตโต จะ ทังขิเณ

        โกณฑัญโญ ปิฏฐิภาคัสมิง        โมคคัลลาโน จะ วามะเก

     ๕. ทักขิเณ สะวะเน มัยหัง           อาสุง อานันทะราหุโล

         กัสสะโป จะ มะหานาโม          อุภาสุง วามะโสตะเก

     ๖. เกสันเต ปิฏฐิภาคัสมิง            สุริโย วะ ปะภังกะโร

         นิสินโน สิริสัมปันโน             โสภิโต มุนิปุงคะโว

     ๗. กุมาระกัสสะโป เถโร             มะเหสี จิตตะวาทะโก

         โส มัยหัง วะทะเน นิจจัง          ปะติฏฐาสิ คุณากะโร

     ๘. ปุณโณ องคุลิมาโล จะ           อุปาลี นันทะสีวะลี

         เถรา ปัญจะ อิเม ชาตา           นะลาเฏ ติละกา มะมะ

     ๙. เสสาสีติ มะหาเถรา              วิชิตา ชินะสาวะกา

         เอเตสีติ มะหาเถรา              ชิตะวันโต ชิโนระสา

         ชะลันตา สีละเตเชนะ            อังคะมังเคสุ สัณฐิตา.

     ๑๐. ระตะนัง ปุระโต อาสิ             ทักขิเณ เมตตะสุตตะกัง

          ธะชัคคัง ปัจฉะโต อาสิ          วาเม อังคุลิมาละกัง

     ๑๑. ขันธะโมระปะริตตัญจะ           อาฏานาฏิยะสุตตะกัง

          อากาเส ฉะทะนัง อาสิ           เสสา ปาการะสัณฐิตา

     ๑๒. ชินะ นานาวะระสังยุตตา          สัตตะปาการะลังกะตา

          วาตะปิตตาทิสัญชาตา           พาหิรัชฌัตตุปัททะวา

     ๑๓. อะเสสา วินะยัง ยันตุ             อนันตะชินะเตชะสา

          วะสะโต เม สะกิจเจนะ           สะทา สัมพุทธะปัญชะเร

     ๑๔. ชินะปัญชะระมัชฌัมหิ            วิหะรันตัง มะหีตะเล

           สะทา ปาเลนตุ มัง สัพเพ         เต มะหาปุริสาสะภา.

     ๑๕. อิจเจวะมันโต สุคุตโต สุรักโข      ชินานุภาเวนะ ชิตุปัททะโว

          ธัมมานุภาเวนะ ชิตาริสังโฆ        สังฆานุภาเวนะ ชิตันตะราโย

          สัทธัมมานุภาวะปาลิโต จะรามิ ชินะปัญชะเรติ

กรวดน้ำ อุทิศส่วนกุศลและแผ่เมตตา

 อิมินา ปุญญะกัมเมนะ

     ด้วยเดชะกุศลผลบุญแห่งข้าพระพุทธเจ้าได้สร้าง และสวดพระคาถาชินบัญชรทุกๆ มนต์พระคาถา และการสวดมหาสังฆทาน เพื่อขอขมาพระรัตนตรัยนี้ ตลอดทั้งบุญกุศลใดๆ ทั้งหมดที่ข้าพระพุทธเจ้าได้สร้างสมมาในอดีตชาติ ชาตินี้ และปัจจุบันวันนี้ ไม่ว่าจะเกิดประโยชน์ ความสุข ความสำเร็จ ความเจริญรุ่งเรืองแก่ข้าพพระพุทธเจ้าเองเท่าใด ข้าพระพุทธเจ้าขอน้อมถวายกุศลแด่...องค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระอรหันต์สาวกทุกพระองค์ พระอริยบุคคลทั้งหมด ขอได้โปรดค้ำชูและอุดหนุน คุณมารดา บิดา อุปัชฌาย์อาจารย์ ผู้มีพระคุณทุกท่าน ทั้งที่ล่วงลับไปแล้ว และยังมีชีวิตอยู่ที่มีความผูกพันต่อชีวิตของข้าพระพุทธเจ้า ทั้งในอดีตชาติและชาตินี้ ตลอดทั้งขอได้โปรดคุ้มครองให้ทุกคนในครอบครัว มิตรรักสนิท ศัตรูหมู่มาร บริวาร และทหารตำรวจชายแดนที่ดูแลประเทศชาติ คณะรัฐบาล ฝ่ายค้าน ผู้ที่กระทำประโยชน์ให้แก่ประเทศชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพื่อนสาราสัตว์น้อยใหญ่ที่เสียสละชีวิตให้แก่ข้าพระพุทธเจ้าได้กินเพื่อการดำรงชีวิตของข้าพระพุทธเจ้า ขอให้ท่านทั้งหลายทั้งหมดหลุดพ้นจากความทุกข์ ประสบแต่ความสุขยิ่งๆ ขึ้นไปและตลอดไป

     ขออุทิศส่วนกุศลไปถึงเจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายทั้งหมด ไม่ว่าจะเกิดแล้วก็ดี ยังไม่เกิดก็ดี ยังเป็นวิญญาณล่องลอยก็ดี ที่ข้าพระพุทธเจ้าได้เคยล่วงเกินท่านทั้งหลาย ไม่ว่าจะทางตรงทางอ้อมทุกภพชาติและชาตินี้ก็ดี ทั้งเจตนาและไม่เจตนา ขอให้เจ้ากรรมนายเวรทั้งหลายทั้งหมดได้โปรดมาอนุโมทนา และเมื่ออนุโมทนาแล้วขอได้โปรดอโหสิกรรมโทษทั้งหลายเหล่านั้นให้แก่ข้าพระพุทธเจ้าด้วย และกรรมเวรใดที่ท่านทั้งหลายได้เคยกระทำต่อข้าพระพุทธเจ้าทุกภพชาติและชาตินี้ ข้าพระพุทธเข้าก็ขออโหสิกรรมโทษให้แก่ท่านทั้งหลายด้วยเช่นกัน สัตว์ทั้งหลายที่เป็นเพื่อนทุกข์ เกิด แก่ เจ็บ ตาย ด้วยกันทั้งหมดทั้งสิ้น จงเป็นสุขเป็นสุขเถิด อย่าได้เบียดเบียน จองกรรมจองเวรแก่กันและกันเลย จงมีแต่ความสุขกาย สุขใจ รักษาตนให้พ้นจากทุกข์ภัยทั้งสิ้นตลอดไปด้วยเทอญ

     และขอแผ่ส่วนกุศลแด่...ทวยเทพทุกพระองค์ใน ๑๖ ชั้นฟ้า ๑๕ ชั้นดิน และทุกๆ พระองค์ที่ดูแลพระศาสนาทุกหนแห่ง และที่ดูแลรักษาชีวิตของข้าพระพุทธเจ้า นอกจากนี้ก็ดีทั่วสากลพิภพ โดยเฉพาอย่างยิ่งพระโพธิสัตว์ทุกๆ พระองค์ พระอินทร์ พระพรหม ยม ยักษ์ คนธรรพ์ นาคา แม่พระพาย แม่พระเพลิง แม่พระธรณี พระคงคา แม่พระโพสพ พระยายมราช นายนิริยบาล ท้าวจตุโลกบาลทั้งสี่ ศิริคุตอำมาตย์ ชั้นจาตุมหาราชิกาเบื้องสูงสุดจนถึงภวัคคะพรหม พระภูมิเจ้าที่ทั้งที่เป็นผีบ้าน ผีเรือน ทั้งที่บ้านและที่ทำงานของข้าพระพุทธเจ้า และอเวจีขึ้นมาจนถึงโลกมนุษย์สุดรอบขอบจักรวาลอนันตจักรวาล และขอแผ่ส่วนกุศลแด่องค์พระสยามเทวาธิราชทุกๆ พระองค์ท่าน ตลอดทั้งพระมหากษัตริย์ไทย วีรกษัตริย์ไทย ขอถวายพระราชกุศลแด่ทุกพระองค์ท่านจงมากด้วยบุญญาธิการ มากล้นด้วยฤทธิ์เดชและพระบารมียิ่งๆ ขึ้นไปด้วยเทอญ

     ด้วยเดชะ ขอส่วนกุศลผลบุญแห่งข้าพระพุทธเจ้า ได้น้อมถวายไปให้นี้ จงดลบันดาลให้ข้าพระพุทธเจ้า ประสบแต่ความสุขความเจริญทั้งทางโลกทางธรรม ขอให้แคล้วคลาดจากภยันตรายใดๆ ทั้งปวง ขอให้กรรมเก่าหมดไป กรรมใหม่อย่าให้เกิดขึ้น ขอให้มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด ขอให้ห่างไกลจากศัตรูหมู่มาร พบเจอแต่กัลยาณมิตร ขอให้ศัตรูกลับใจมาเป็นมิตรและขอให้ข้าพระพุทธเจ้าประสบความสำเร็จสมหวังทั้งการงาน การเงิน ชีวิตครอบครัว สังคม ความรัก และยังเป็นอุปนิสัยปัจจัยให้แก่ข้าพระพุทธเจ้าได้เข้าถึงซึ่งพระนิพพานในอนาคตกาลเบื้องหน้านี้เทอญ

     พุทธัง อะนันตัง          ธัมมัง จักกะวาลัง

     สังฆัง นิพพานัง         ปัจจะโย โหนตุฯ  

               มนุษย์และสัตว์มิได้สิ้นสุดที่ความตาย เพราะการ "ตาย" หมายถึงการมีสภาพร่างกายที่ไม่สามารถให้บริการแก่จิตวิญญาณ ใช้งานต่อไปได้อีก วิญญาณ ยังคงอยู่ถึงแม้ร่างกายจะหมดอายุขัยไปแล้ว ทั้งนี้สภาพการตายจะบ่งบอกให้รู้ว่าจิตวิญญาณนั้นไปสู่ สุคติ หรือไปสู่ ทุคติ

1. ตอนตายใหม่ๆ ถ้าหากสีหน้าปกติร่างกายอ่อนนิ่มสีหน้าเหมือนคนมีชีวิตอยู่เนื่องจากได้ บรรลุธรรม ดวงวิญญาณ จะไปสู่สุคติ
2. ตอนตายใหม่ๆ หน้าตาซีดผาด เหมือนคนตกใจ แสดงว่าวิญญาณได้ตกสู่ นรกแล้ว
3. ตอนตายใหม่ๆ ร่างกายแข็งทื่อ หน้าตาน่ากลัว เพราะความตกใจบางคนจะกรีดร้องเสียงคล้ายสัตว์ คนเหล่านี้จะไปเกิดเป็นสัตว์ 4 ชนิด สังเกตได้จาก ตา หู จมูก ปาก ตา จะมีน้ำตาออก หูจะมี ขี้หู จมูกจะมีน้ำมูก ปากจะมีน้ำลายฟูมปาก เป็นทวารที่ไม่สะอาด 4 ช่องทางเมื่อจิตวิญญาณออกทางเหล่านี้จะไปเกิดเป็นสัตว์ 4 ประเภท

• ตา ชอบดูสิ่งเหลวไหล ลุ่มหลงในรูปต่างๆ คนเหล่านี้เวลาใกล้ตาย ดวงตาจะเบิกกว้าง จะไปเกิดเป็นสัตว์ปีก (เกิดออกจากไข่)
• หู ชอบฟังเรื่องเหลวไหล เรื่องซุบซิบนินทา คนเหล่านี้เวลาตายหูจะชันขึ้น จะไปเกิดเป็นสัตว์ที่เกิดจากครรภ์ เช่น ช้าง ม้า วัว ควาย
• จมูก ชื่นชมกลิ่นคาวโลกีย์ เช่น เงินทอง สุรา นารี การพนัน ชื่อเสียงลาภยศ และค่านิยมที่ผิดศีลธรรม ฯลฯ จะไปเกิดเป็นแมลง มด ยุง แมลงวัน ฯลฯบาปหนักมาก วิญญาณจึงถูกตีเป็นเศษวิญญาณ
• ปาก ชอบพูดเรื่องเหลวไหล พูดนินทา พูดวิจารณ์ พูดกล่าวร้ายป้ายสี ด่าคำหยาบ คนเหล่านี้เวลาตาย ปากจะอ้าค้างอยู่ตลอดจะเกิดเป็น สัตว์น้ำ ไปอยู่กับรสชาติที่โสโครกและสกปรก

เมื่อออกจากร่าง วิญญาณจะไปที่ไหน?

          ดวงวิญญาณที่ออกจากร่างในตอนแรก จะวนเวียนอยู่บริเวณนั้น พอได้สติก็จะมีท่าน มัจจุราช ทำหน้าที่มานำเอาวิญญาณของมนุษย์หรือสัตว์ที่ชะตาถึงฆาต พาไปยัง ยมโลก เพื่อตรวจสอบบาปบุญความดีความชั่วในขณะที่มีชีวิตอยู่ วิญญาณบาปจะถูกนำตัวส่งไปนรก 8 ขุมใหญ่ แต่ละขุมแบ่งย่อยขุมละ 36 แห่ง แต่ละแห่งมีการลงทัณฑ์และทรมารอีก 800 ด่าน แต่ละด่านมีเครื่องทรมานนับไม่ถ้วน วิญญาณบางดวงอาจตกนรกทั้ง 8 ขุมก็มี โดยเฉพาะคนที่ทำกรรมชั่วมหันต์หรือเรียกว่า "อนันตริยกรรม" มีอยู่ 5 อย่าง คือ

1. ฆ่าพ่อ
2. ฆ่าแม่
3. ฆ่าพระอรหันต์
4. ยุยงสงฆ์ ให้แตกแยก
5. ทำร้ายพระพุทธเจ้า ห้อเลือด

          หลังจากที่คนเราตายประมาณ 1-2 วัน ปกติแล้วเขาจะไม่รู้ตัวเองว่าตาย 7 วันให้หลังเขาจึงรู้ว่าตนเองตายแล้ว วิญญาณจะถูกกักบริเวณไว้ 49 วันเพื่อรอพิจารณาคดี ในระหว่างนั้นผู้ตายก็กำลังรอ บุญกุศลจากลูกหลานทางโลกที่กำลังง่วนอยู่กับงานศพ

มาดูปรากฏการณ์ 49 วัน ชีวิตหลังความตาย

          ขณะที่วิญญาณของผู้ตายออกจากร่างชีวิตหลังความตายก็เริ่มต้นเปิดฉากขึ้นในโลกที่ ผู้ตายต้องเข้าไปเพียงลำพังเท่านั้น ไม่มีสิ่งใดเลยที่สามารถเอาติดตัวจากโลกมนุษย์ได้เว้นเสียแต่ บาปกับบุญเท่านั้น

เจ็ดวันรอบแรก  วิญญาณผู้ตายต้องเดินผ่านดงหมาป่า ซึ่งมีฝูงหมาป่าดุร้ายเหมือนเสือขวางทาง เมื่อวิญญาณบาปไปถึง ก็เกิดหวาดกลัวไม่กล้าเดินต่อไป ฝูงหมาป่าเห็นดังนั้นก็กระโจนเข้าขย้ำขบกัดวิญญาณบาปจนเลือดท่วมตัว กรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดทุกขเวทนา ส่วนวิญญาณผู้ประกอบกรรมดี เมื่อมาถึงดงหมาป่า ก็จะมีหมู่เทวะทูตคอยพิทักษ์คุ้มครอง พวกหมาป่าได้แต่นิ่งเฉยไม่กล้าทำอะไร จึงผ่านไปได้โดยปลอดภัย

เจ็ดวันรอบที่สอง เมื่อวิญญาณผู้ตายมาถึงด่าน ประตูผี เจ้าหน้าที่ผู้รักษาด่านเมื่อเห็นเป็นวิญญาณบาปก็จะทุบตีอย่างไม่ปราณี และยังมีพวกเจ้ากรรมนายเวร พากันมาทวงหนี้เวลานั้น ส่วนวิญญาณผู้ประกอบกรรมดี เมื่อมาถึงด่านประตูผีจะได้รับการต้อนรับและสามารถผ่านด่านนี้ไปได้โดยปลอดภัย

เจ็ดวันรอบที่สาม เมื่อวิญญาณผู้ตายมาถึงยมโลก ถ้าเป็นวิญญาณบาปก็จะถูกโซ่ตรวนไว้ และถูกบังคับนำไปอยู่ตรงหน้าหอกระจกส่องกรรม ยามมีชีวิตทำชั่วอะไรภาพก็จะปรากฏขึ้นเองอย่างอัตโนมัติเสร็จแล้วก็จะถูกคุมตัวไปรับการพิจารณาโทษ ถึงวิญญาณบาปจะเริ่มสำนึกผิดตอนนี้ก็สายเสียแล้ว ส่วนวิญญาณผู้ประกอบกรรมดี เมื่อมาถึงจะได้รับการต้อนรับ มีเจ้าหน้าที่พาไปท่องเที่ยวนรกขุมต่างๆ และพาไปดูสภาพของบรรดาญาติพี่น้องที่ทำบาป กำลังรอคอยการพิจารณาตัดสินความผิด

เจ็ดวันรอบที่สี่ เมื่อมาถึงด่าน ภูเขากระดาษเงินกระดาษทอง การจะขึ้นไปบนภูเขาลูกนี้ยากลำบากมาก กระดาษเหล่านี้ได้มาจากลูกหลานญาติพี่น้องในเมืองมนุษย์หลงงมงายเผาส่งไปให้ ทับถมกันจนเป็นภูเขาเลากา ซึ่งตามความเป็นจริงแล้วแม้ผู้ตายจะได้รับก็ไร้ประโยชน์

เจ็ดวันรอบที่ห้า วิญญาณผู้ตายมาถึงหอดูบ้านเดิม ได้เห็นลูกหลาน คนในครอบครัวต่างไว้ทุกข์ด้วยความเศร้าโศกเสียใจกับการตายของตน ถึงตอนนี้จึงได้รู้สึกว่าตนเองตายแล้ว ไม่อาจกลับบ้านได้อีก ได้แต่เสียใจอาลัยอาวรณ์

เจ็ดวันรอบที่หก เมื่อวิญญาณผู้ตายไปถึงด่านคุมบัญชี ยมบาลจะสั่งให้เจ้าหน้าที่ตรวจดูบาปบุญที่ผู้ตายได้สร้างสมตอนมีชีวิต หลังจากหักลบกันแล้ว ถ้าบุญมีมากกว่าบาปก็จะให้ไปเกิดยัง สุคติภูมิ ถ้าบาปมีมากกว่าบุญ จะส่งไปยัง นรกภูมิ รับทุกข์อย่างเวทนา

เจ็ดวันรอบที่เจ็ด เมื่อวิญญาณผู้ตายไปถึงด่านตรวจสอบ ยมบาลก็จะสั่งเลขาให้ตรวจสอบดูว่า ผู้ตายตอนมีชีวิตอยู่ได้ฆ่าสัตว์ตัดชีวิตหรือไม่ ถ้าได้ถือศีลกินเจ ละเว้นจากการฆ่าสัตว์ก็จัก ลหุโทษ ถ้ามัวหลงผิดฆ่าสัตว์เพื่อความสุขของปากท้องก็จะเพิ่มโทษเป็นเท่าตัว

          ที่นำมาเสนอทั้งหมดนี้ เพื่ออยากให้ทุกคนในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่นี้ เร่งสะสมความดีให้มากๆ นรก สวรรค์นั้น ไม่ใช่สิ่งลวงตา ชีวิตบนโลกมนุษย์ตอนนี้เราอาจยังไม่เห็น แต่สักวันเราก็ต้องได้เห็น กฏแห่งกรรม นั้นเป็นเรื่องจริงขอให้ทุกคนใช้ชีวิตอย่างมีสติ และไม่ประมาท

</A

     People in my countries are not considerate when they drive. They are thinking more about their own business. I like the American way of life because the people are not afraid to express themselves by speaking about their idea and feelings. Everyone seems to be free and equal. This is the opposite with my countries of people. I would like to learn to express myself more freely and openly.

     The older American are so amazing. They seem to be very independent, living by themselves, and taking care of themselves.

     Everyone in America can be friend, it does not matter how much money they have. Money is not the important reason to establish friendships.

     It is almost one year since I came here to live. I have nice people around me, I love to be here very much althought it 's not my countries.

 ในทุกๆวันมีอะไรเกิดขึ้น และเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา ในทุกช่วง 6 ชั่วโมง น้ำทะเลจะหนุนขึ้นจนเต็ม และลดลงจนสุดหมุนเวียนในทุกช่วงหกชั่วโมงอยู่เป็นทุกวัน และน้ำทะเลจะหนุนขึ้นสูงเต็มที่ที่สุด ในคืนที่พระจันทร์เต็มดวง ทุกอย่างเป็นไปตามกฏของธรรมชาติ ในยามที่น้ำทะเลขึ้นสูงเต็มที่ กับวันที่อากาศแจ่มใส ไม่มีลมกรรโชก ไม่มีคลื่นซัดสาด เป็นอะไรที่เงียบสงบ ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าตัดกับน้ำทะเลสีน้ำเงิน

  ทุกวันจะได้มีโอกาสพบเห็นสิ่งมีชีวิตมากมาย  ซึ่งหน่อยเรียกพวกมันว่า"เพื่อน" บางคนอาจรู้สึกหรือคิดว่า มันก็เป็นเรื่องธรรมดาๆ แต่สำหรับหน่อยแล้ว ทุกๆ ชีวิตมีอะไรๆมากมายที่น่าค้นหาคล้ายๆ กับมนุษย์ ทุกครั้งที่มีโอกาสได้พบ ได้สัมผัสกับพวกเพื่อนๆ เหล่านี้ ถึงแม้ว่าพวกมันจะพูดคุยเป็นภาษาคนกับหน่อยไม่ได้ แต่หน่อย ก็ชอบที่จะอยู่กับเพื่อนๆ เหล่านี้   

ก็เป็นช่วงมุมหนึ่งที่มีโอกาสได้ใกล้ชิด แต่ชีวิตเล็กๆ เหล่านี้ ทำให้รู้สึกว่ามันสอนให้เข้าใจ คำว่า  "ชีวิต" เพิ่มมากขึ้น  จริงๆ แล้วชีวิตเราทุกคนก็มีความวุ่นวาย จากสิ่งต่างๆ รอบกายเป็นทุนอยู่แล้ว บางชีวิตคนบางคน พยายามไขว่คว้า แสวงหา อะไรๆ มากมายให้กับตัวเอง ทั้งที่แต่แรกมาก็ไม่ได้มีอะไรเลย จริงอยู่ บางอย่างเราขาดมันไม่ได้ แต่ก็ไม่ใช่ทุกอย่างนี่นา ที่เราจำเป็นต้องมีมัน อะไรล่ะ อะไรบ้าง ที่คุณคิดว่าคุณขาดมันไม่ได้ จะต้องการอะไรกันมากมาย คนเราจะกินกันสักเท่าไหร่เชียว จริงไหม? 

  หน่อยหาความสุขให้กับตัวเอง ทุกวัน และทำทุกวินาทีกับทุกสิ่งด้วยความสุข จริงอยู่บางครั้งมรสุมมันก็เข้ามาโดยที่ไม่ได้แจ้งล่วงหน้าให้เราได้เตรียมตัว แต่แหม๋..ปัญหาและอุปสรรค เกิดขึ้นได้ในทุกช่วงเวลาของช่วงชีวิตเรา ดังนั้นคนเราควรเรียนรู้ถึงการเผชิญกับมรสุมทั้งหลาย มันก็ธรรมดาชีวิตอ่ะนะ ถ้าไม่ได้ฝ่าฟัน ต่อสู้กับอุปสรรค เราก็จะไม่ได้ครอบครองความสำเร็จจริงไหม   อย่าท้อแท้ อย่าสิ้นหวัง กำลังใจมีอยู่ในพลังชีวิตของเราทุกคน ทำทุกสิ่งด้วยความมุ่งมั่น และด้วยความสุขใจเพื่อให้ทุกวันของเรามีแต่รอยยิ้ม เปอะเปื้อนแต่คราบแห่งความสุข และเช่นเดียวกันก็หยิบยื่นแบ่งปันให้กับผู้อื่นด้วย 

 คนเราจะอยู่ได้ยืนยาวสักแค่ไหนกันจริงไหม 

ความสุขอยู่ที่หัวใจ เราสร้างมันด้วยตัวเราเอง

  ในความเป็นจริงทุกชีวิตบนโลกใบนี้ มีหลายสิ่งที่ไม่ได้แตกต่างกันเลยแม้แต่น้อย

วัฏจักรแห่งความเป็นอยู่ ตั้งแต่แรกเกิดจนเยาว์วัย 

 วัยแห่งการศึกษา จนช่วงแห่งการทำงาน จนถึงช่วงวัยที่สังขารมีกำลังแห่งลมหายใจอ่อนลงและสิ้นสุดสู่การดับสูญ

คุณเคยนั่งนิ่งๆ  หยุดคิด หรือนึกถึงช่วงเวลาและภาพเหล่านี้หรือไม่ หลายชีวิตที่รู้สึกว่าตัวเองต่ำต้อย ไร้ค่าต่อสังคม

หลายชีวิตที่ต้องดิ้นรนแข่งขัน เอาชนะเพื่อให้ได้มาซึ่งสิ่งสูงสุดสู่ความเป็นเลิศ

หลายชีวิตที่เริงร่า หยิบยื่นเงินใช้จ่ายอย่างสนุกสนาน หลายชีวิตที่ต้องอดมื้อกินมื้อ

และหลายชีวิตที่ถูกอัดรัดเอาเปรียบ เนื่องเพราะขาดการศึกษา หลายชีวิตมีความรู้ แต่ใช้ในทางที่ผิด

หรือเอาตัวไม่รอด และอีกหลายๆชีวิตที่ได้รับประสบการณ์ที่แตกต่าง

แต่ลองคิดดูสิว่าในความแตกต่างนั้น คืออะไร

 

นิยามแห่งความเป็นจริงของชีวิตในแต่ละบุคคลย่อมมีต่างมุมมอง ในความแตกต่างนั้น คุณคิดว่าคืออะไร "ผล"

ไม่ใช่ผลไม้ ไม่ใช่เหตุผลที่ใช้อ้างอิง แต่นั่นคือ "ผลลัพธ์" ตั้งแต่ที่คุณได้ลืมตามองโลกนี้ ได้วิ่งเล่น ได้ศึกษา

ได้ทำงาน ทำหน้าที่ จนถึงช่วงเวลา ณ ปัจจุบัน ทั้งหมดของการปฏิบัติสะท้อนเป็นผลลัพธ์ของทุกๆชีวิต

คุณคาดหวังอะไรในชีวิต คุณจะแน่ใจได้ไหม ว่าสิ่งที่คุณคาดหวังจะสมหวัง

"ทั้งหมด" อยู่ที่ตัวคุณ จงมีศรัทธา เชื่อมั่น พยายามอย่างเต็มความสามารถ

 เลือกมอง เลือกคิด เลือกที่จะปฏิบัตต่อตัวเองและผู้อื่น ในด้านแห่งความดีและความถูกต้อง จริงใจและซื่อสัตย์

 บทความนี้เราเขียนขึ้นจากประสบการณ์อันน้อยนิดที่เราได้เรียนรู้ ได้ปฏิบัติ

ไม่มีเครื่องนำทางไปสู่ความสำเร็จใด จะยิ่งใหญ่เท่ากับบทเรียนที่สอนโดยความผิดพลาดของเราเอง

มนุษย์ทุกคนไม่มีเพอร์เฟกส์ แม้แต่สิ่งใดในโลกนี้ก็ไม่มีความสมบูรณ์แบบ

ทุกอย่างอยู่ที่การมองด้วยใจที่สมดุล เราขอเป็นกำลังใจด้วยตัวอักษรเล็กน้อย แก่เพื่อนมนุษย์ทุกชีวิต

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ขอจงยืนหยัด เผชิญหน้าด้วยใจกล้าหาญ เพราะเราทุกคนย่อมเป็นนายของโชคชะตาตนเอง

ในบางมุมของชีวิตเราต้องถอยหลังบ้าง เพื่อการกระโดดครั้งใหม่จะได้ดีกว่าเดิม

เราจะไม่มีการสูญเสียในสิ่งที่เราไม่เคยมี แต่เราสามารถมีในสิ่งที่เราไม่เคยมีได้

              (คิดดี หวังดี อยู่บนพื้นฐานของความถูกต้องและความเป็นจริง)

 วันที่ 12 ต.ค. นี้ ก็ครบกำหนดหนึ่งปีกับสี่เดือนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ ตลอดระยะเวลาหนึ่งปีเศษๆ ที่ผ่านมาดูๆ คล้ายกับว่าผ่านมาตั้งน๊าน..นาน แต่สำหรับหน่อยตลอดเวลาที่ผ่านมายังบ่ได้อันหยังเป็นชิ้นเป็นอันเลย ยิ่งภาษาอังกฤษ ยังไปไม่ถึงไหนเลยจริ๊ง..จริง

ตอนนี้หน่อยเริ่มธรุกิจเล็กๆของหน่อยแล้วนะแม่ โดยมีพี่นิกกี้คอยให้ความสนับสนุนอย่างเต็มที่ แถมยังเป็นคนหาลูกค้าให้หน่อยอีกด้วย 555++ ก็มีความสุขดีค่ะ กับงานที่หน่อยทำอยู่ แต่ทุกอย่างค่อยๆเป็นไปทีละน้อย ทุกความตั้งใจของหน่อย หน่อยก็ทำดีที่สุดของตัวเอง เรื่องงานไม่ค่อยเป็นไปตามดังใจของหน่อยนัก ทุกอย่างดูทำไม่ยาก แต่พอลงมือทำ ดำเนินการมันก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิดไว้เลยจริ๊ง..จริง เพราะภาษาอังกฤษ เป็นอุปสรรคที่สุดสำหรับหน่อย เรื่องการเป็นอยู่ อาหารการกิน ไม่มีปัญหาเลย ไม่มีเลยนะที่จะคิดถึงฝีมือเจ๊ติ่ง ต้มยำกุ้งรสเด็ดงี้ ต้มแซบทะเล ร้านริมทะเลหลังบ้าน ผัดกระเพรากุ้งปลาหมึกที่ชอบไปกินประจำ แกงส้มฝีมือแม่น้อยเหรอ หรือว่าจะน้ำพริกปลาร้า อ่ะฮ่า.. หรือว่าจะน้ำพริกกะปิ ปลาทูทอดกรอบ ชะอมทอดไข่ที่ตาจั่วสุดโปรดปราน หรือจะอาหารไทยๆ อารายๆ คุณพัชชา ก็ทำได้หมดเลยนะ แถมรสชาดยังอร่อยกว่าภัตรคารสุดหรูในบอสตันเสียอีก ขอคุยเลย 555++ คุยได้นะของจริง มีหลักฐานพิสูจน์ แหม๋...ก็คุณนิกกี้งัย แถมยังเพื่อนอเมริกันอีกงัยหลักฐาน

 ชีวิตของหน่อยในเวลานี้ก็เรียบง่าย สบายๆ และรู้สึกดี สิ่งที่แตกต่างนอกเหนือจากที่เคยพบเห็นล้วนเป็นประสบการณ์ที่มีคุณค่าสำหรับหน่อย ถึงแม้ว่าถ้าเปรียบเทียบกับอีกหลายๆ คนที่ใช้ชีวิตอยู่ที่นี่ก็คงจะแตกต่างและไม่เหมือนกันทีเดียวหรอก

     วันนี้หน่อยรู้สึกและเข้าใจคำว่ามิตรภาพ บางครั้งคนเราพยายามที่จะสร้างเพื่อน สร้างสังคมให้กว้างขวาง แต่การที่พยายามสร้างที่จะให้ได้รู้จักคนมากๆ มีคนนับน่าถือตาเยอะๆ เพื่อจะได้แลกเปลี่ยนผลประโยชน์ซึ่งกันและกัน ก็ไม่ได้หมายความว่าคนๆ นั้นมีเพื่อนที่เป็นเพื่อนจริงๆ ของเขาหรอก  "Maddi" คือผู้หญิงในภาพ เป็นเพื่อน และเป็นครูที่ดีที่สุดของหน่อย เธอจบปริญญาโทสาขาจิตวิทยา "Maddi" สอนภาษาอังกฤษให้หน่อย และในหลายๆ สิ่งของวัฒนธรรม ที่แตกต่างทำให้หน่อยเข้าใจ โดยเฉพาะชีวิตที่คือชีวิต "Maddi" เป็นบุคคลตัวอย่าง เธอบอกว่า เธอได้รับสิ่งต่างๆจากสังคมมามากพอแล้ว ถึงเวลาแล้วที่เธอจะตอบแทน หยิบยื่นมันกลับคืนไปยังสังคมบ้าง อีกคนคือ "Gene" เป็นสามีของ"Maddi"  เป็นคนดีที่น่านับถือ  "Gene" บอกกับหน่อยว่าอเมริกันที่นี่ ถ้าเป็นคนรวย ต้องเป็นคนดี ถ้ายิ่งรวยมากๆ ต้องยิ่งปฏิบัติดีกับคนทุกคน ให้มากขึ้นด้วย

 "Elie"

ทุกอย่างมองกันที่การปฏิบัติ มีแต่ความคิดดี หวังดี และไม่ได้หวังอะไรเกินกว่า"มิตรภาพ" ทุกคนพร้อมที่จะหยิบยื่นมิตรภาพให้ด้วยความจริงใจ และในด้านของการดำเนินชีวิต ทุกคนก็ทำหน้าที่ของตัวเอง รับผิดชอบตามบทบาทหน้าที่ของตัวเอง โดยเฉพาะคนสูงอายุที่นี่ ที่เห็นแล้วก็ต้องขอบอกเลยนะว่า ยอมเยี่ยม น่านับถือ เพราะเค้าสามารถยืนหยัด อยู่ได้ด้วยตัวของเค้าเอง ไม่เป็นภาระต่อสังคม ไม่เป็นภาระต่อลูกหลาน แถมยังทำประโยชน์ให้กับสังคมโดยการเป็นอาสาสมัคร ทำอะไรก็ได้ด้วยกำลังที่มีอยู่ในช่วงวัยของพวกเค้าจะสามารถทำให้ได้ ซึ่งการทำงานตรงจุดนี้ต้องทำด้วยจิตใจจริงๆ อย่างวารันเทียที่ทำหน้าที่ให้สัญญาณกับรถบนถนน เพื่ออำนวยความสะดวกแก่เด็กนักเรียนและคนเดินข้ามถนนตามจุดต่างๆ ฝนจะตก ฟ้าจะร้อง สโนว์จะตก หรือแดดจะร้อนขนาดไหน ก็จะเห็นพวกเค้าทำโดยไม่สะทกสะท้าน ซึ่งการทำงานนี้ไม่ได้รับเงินตอบแทนเลยแม้แต่นิดเดียว แถมตัวเองยังต้องจ่ายค่าใช้จ่ายส่วนตัวด้วยตัวเองอีกด้วย อเมริกันชนเค้าจะมี "independent" ในการดำเนินชีวิตมากๆ  ดังนั้นคนแก่อเมริกันเค้าจึงมั่นใจและเชื่อมั่นในตัวเองมากๆ ในเรื่องการจัดการและวางแผนต่อการดำเนินชีวิตของตัวเอง แม้แต่คนที่พิการ เดินไม่ได้ เค้าก็มีรถแทนขา ต้องขอยกนิ้วให้เค้า เพราะคนพิการที่นี่ เค้าก็พยายามยืนหยัด อยู่รอด ทำงานหาเงิน เทคแคร์ดูแล รับผิดชอบในชีวิตของตัวเองเช่นเดียวกัน ทุกคนที่นี่มีอิสระ และความทัดเทียมทางสังคมเท่ากัน หน่อยมาอยู่ที่นี่ ต่างบ้านต่างเมือง ต่างวัฒธรรม ต่างภาษา ถึงแม้ที่นี่ไม่ใช่ประเทศไทย แต่ก็น่าอยู่ไม่แพ้กัน  และสิ่งต่างๆ ในด้านของการดำเนินชีวิตของอเมริกันชน สอนอะไรๆ มากมายที่มีคุณค่าให้กับหน่อย และถึงแม้ภาษาอังกฤษของหน่อยจะไม่เอาไหน แต่หน่อยก็พยายามใช้เสน่ห์ความเป็นไทยของเรานี่แหล่ะผูกมิตรกับฝรั่งได้ 555555++++++

มนุษย์ ไม่ว่าจะชาติ ภาษาไหน จริงๆ ชีวิตก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกันมากมายนักหรอก บทบาทและหน้าที่ ก็เป็นไปตามสถานภาพ ก็เพียงทำดีที่สุดที่สุดที่เราทำได้ ไม่เปรียบเทียบ เราดีกว่า หรือเขาดีกว่าเรา เพราะการเปรียบเทียบเช่นนั้น ถือเป็นการไม่ให้เกียรติตัวเองและผู้อื่น ทุกความรู้สึก สุข ทุกข์ ดีใจ เสียใจ อิ่มเอมใจ ปิติยินดี หรือทุกๆ ความรู้สึก อยู่ที่ตัวเราสร้างขึ้นมาเอง ทุกสิ่งและทุกอย่างมีขาวและมีดำ อยู่ที่เราเลือกมอง เลือกคิด เลือกเก็บให้กับตัวเอง และทุกสิ่งจะตอบรับกับเราเป็นขาวหรือเป็นดำ ก็อยู่ที่เราเลือกที่จะปฏิบัติ แสดงออก หยิบยื่น และถ่ายทอด ด้านมืดหรือด้านสว่างต่อผู้อื่น เพียงคิดดี หวังดี ก็เพียงพอแล้ว

ขอฝากถึงแม่ ขอให้ห่วงตัวเองมากๆ หาความสุขให้กับตัวเองเยอะๆ ช่วงชีวิตของแม่ หมดเวลาแล้วกับหน้าที่ดูแล รับผิดชอบต่อลูกๆ หน่อยคิดว่าฤดูกาลต่อจากนี้ของแม่เป็นช่วงของการพักผ่อน และกอบโกยความสุขให้กับตัวเอง วันที่ 27 พฤษภาคมนี้ เป็นวันคล้ายวัน ที่แม่ให้กำเนิด หน่อยไม่ได้ต้องการของขวัญอะไรเลย ก็เพียงอยากจะขอให้แม่ห่วงสุขภาพของตัวเอง และเลือกทำอะไรให้กับตัวเองบ้าง ก็เพียงอยากให้แม่มีความสุขที่ใจ และมีความสบายที่กาย ก็เพียงเท่านั้น

 ทุกสิ่ง ทุกอย่าง ทุกความมุ่งมั่นตั้งใจ หน่อยจะเพียรพยายาม ทำมันที่สุด ที่ความสามารถของหน่อยจะทำได้ และผล ของทุกสิ่งทุกอย่าง แห่งความมุ่งมั่นตั้งใจ เพื่อแม่ เพื่อความสุขกาย และสบายใจมอบให้แม่

 สำหรับ"พ่อ"หน่อยรู้สึกดีใจ ที่รับรู้ว่าพ่อมีความสุขและสบายใจมากขึ้น เพราะนี่เป็นสิ่งเดียวที่หน่อยหวังให้พ่อมี รู้ว่าพ่อมีความสุข หน่อยก็มีความสุขและสบายใจด้วย

   วันนี้ออกมาทักทายแสงแดดและสายลม

หลังจากที่หมกมุ่นอยู่กับงานดอกไม้มาเสียนาน

"แสงแดดจ๋า ชั้นรู้สึกรักเธอมากมายเหลือเกิน"

จะมีมนุษย์ซักกี่คนกันนะที่หลงรักความใสซื่อ

และจริงใจของสายลมและแสงแดด

กลิ่นไอหอมละมุนจากหมู่มวลผกา ที่กำลังเบ่งบานสพั่ง

ทำให้รู้สึกได้ว่า ถึงเวลาแล้วนะ ที่เหล่าบรรดาภมรจะได้ชื่นชมในหมู่มวลผกาเสียที

     หลายชีวิตที่ต้องกบดานมายาวนาน ตลอดช่วงกาลฤดูหนาว

คงเริงร่า หัวเราะต่อกระซิก ชื่นชมยินดีในฤดูกาลใหม่

ที่นำพาทั้งความหอมหวาน สดชื่นไปด้วยหลากหลายสีของพันธุ์ไม้

 และนำพาความอบอุ่นมาฝากให้ทุกๆชีวิต 

     วัฏจักรของชีวิต เป็นบทบาทหน้าที่หลักของธรรมชาติ

เราซึ่งเป็นมนุษย์ตัวเล็กๆ คงไม่มีอำนาจ

หรือพลังที่จะไปหยุดยั้งหรือเปลี่ยนแปลงอะไรได้

ขอเพียงเราเลือกใช้ชีวิตให้สอดคล้องกับธรรมชาติ 

เลือกมอง เลือกคิด และเลือกที่จะเก็บสิ่งดีๆ เข้ามาไว้ในใจ

และเลือกที่จะถ่ายทอด เลือกที่จะแสดงออก

และเลือกที่จะหยิบยื่นในด้านของความดี ความจริงใจ

ทุกสิ่งเพื่อความสุข และความสบายใจ