หลังจากเสร็จสิ้นโพรเจคของ Art in Bloom, Boston ปายแร้ว ก็เข้าสู่กระบวนการของการพัก(ว่างงาน)  โอย..แค่หยุดไม่กี่วันก็รู้สึกเบื่อจัง..เวลาที่มือมานว่างๆ อ่ะนะ..ก็เลยต้องกลับมาระบายรัยๆ ที่มานเปงอยู่ตอนนี้ เพื่อไม่ให้เกิดอาการมือว่าง เหอๆ นี่ก็จะครบสองปีแร้ว แร้วก็เพิ่งยื่น Petition to remove conditions on residence ไปที่ USCIS ก็เรามานคนต่างด้าวนี่นา อยู่บ้านเค้า เมืองเค้าก็ต้องทำให้มานถูกต้อง..ม่ะง้านจะกลายเป็น โรบินฮู้ดที่น่าสงสาร เหอๆ

 

     เวลาที่ม่ะมีรัยทำ กับวันที่ท้องฟ้าเต็มปายด้วยเมฆฝน แร้วต้องอยู่คนเดียว ก็มีแค่เจ้าคอมตัวโปรดนี่แระที่เปงเพื่อนเสมอในเวลาที่รู้สึกเหงาๆ ก็คงมีแต่วิธีนี้แระที่ทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อน มิได้หายปายหนาย...เพราะคนที่อยู่ต่างบ้าน ต่างเมืองอย่างเรา การได้คุย แม้จะแค่ทางอินเตอร์เนท ไม่ได้เห้งหน้า ก็ทำให้รู้สึกดีมากๆ เลย...

 

    คงมีหลายคนที่อยู่ฝั่งทางโน้น คงม่ะเข้าใจหรอก ว่าทำมาย ถึงเมลไปหา ถึงออนเอ็มรอ ถึงโพสต์คอมเม้น แสดงความรู้สึกบวกกับความห่วงใยไปเสมอๆ คงไม่รู้หรอก ว่าคนฝั่งนี้ คนที่อยู่แสนไกล ไม่ได้กลับบ้าน จะรู้สึกอย่างรัย....หลายครั้งที่ไม่มีการตอบรับ..คงไม่รู้หรอก ว่าคนฝั่งนี้จะรู้สึกอย่างรัย กับทุกสิ่งที่ส่งไป ก็ใส่ใจลงปายด้วย แต่แร้วก็ต้องรอคอย..กับความว่างเปล่า......

 

     ไม่เลย..ไม่มีความโกรธ..ไม่นะ..ไม่มีน้อยใจ..แต่....เวลาที่ผ่านไป..และทุกอย่างของการกระทำ...ทุกอย่างที่เป็นแบบนั้น..เราสรุปได้เอง..เพราะไม่อยากที่จะถาม...ว่าสาเหตุใด..เพราะอะไรถึงทำแบบนั้น ช่างเถอะ...ไม่อยากย้อนกลับไป...เพราะเวลามีแต่เดินไปข้างหน้า...เวลาเดินไปเพื่อจะถึงจุดสุดท้ายของแต่ละคน

 

 

 

     วันนี้เราขอแค่ทำดีที่สุด ผล....ช้าเร็วก็ต้องปรากฏ

*****หว่านเมล็ดพืชใด ก็ย่อมได้เก็บเกี่ยวผลผลิตของเมล็ดพืชนั้น*****