และแร้วโพรเจคหนึ่งก็เสร็จสิ้น และนี่ก็เป็นอีกก้าวหนึ่งที่ตั้งใจ...ส่วนผลก็คงต้องรอดูกันต่อปายไม่มีอะไรที่อยากจะเขียนถึงสิ่งที่ได้ทำมา รู้สึกว่าทุกอย่างก็เป็นไปตามแนวทางที่ได้ตั้งใจไว้ตลอดระยะเวลาที่กำลังจะก้าวเข้าสู่สองปีเต็มในวันที่ 12 มิ.ย. 2008 นี้ ณ.เวลานี้ก็มิได้ตื่นเต้นกับอะไรๆ เลย  รู้สึกว่าการได้มาใช้ชีวิตที่นี่ ระยะเวลาเกือบสองปีที่ได้เรียนรู้ กับสิ่งที่เคยใหม่สำหรับตัวเองแต่เวลานี้รู้สึกว่าได้รู้และเข้าใจอะไรๆ ที่ดีและมีคุณค่ามากเหลือเกิน

 

 

 

         

          ตลอดระยะเวลาที่ห่างจากบ้าน..และหลายๆ คนที่มีความผูกพันต่อชีวิต ในแง่ของความรู้สึกนึกคิดเราไม่อาจรู้ได้ว่าพวกเขาเหล่านั่น คิดอย่างไร รู้สึกอย่างไร เราจะสามารถคาดเดา หรือสรุปความคิดและความรู้สึกของพวกเขาเหล่านั้น ได้จากอะไรล่ะ สำหรับเราแร้ว คงไม่อยากจะไปกล่าวหา แต่จะเก็บเอารายละเอียดจากข้อเท็จจริง จากสิ่งเล็กๆ ที่เราทำ และมีให้กับพวกเขาเหล่านั่น

 

 

 

 

 

          การติดต่อทางอีเมล์ การโพสต์คอมเม้นต่างๆ เป็นการติดต่อที่ต้องการจะทำให้มิตรภาพ และความผูกพันธ์ ดำเนินต่อไปไม่ให้ห่างเหิน แต่...ถ้าบุคคลที่เราให้ความสำคัญ...ใส่ความห่วงใย...ใคร่รู้สารทุกข์สุขดิบ...กลับมิได้แยแส...ตอบรับ...และมิได้ให้ความสำคัญกับสิ่งที่เราใส่ความรู้สึก....ถ้าเป็นหนึ่งครั้ง..สองครั้ง...สามครั้ง...ก็ดูจะไม่เป็นรัยนะ...แต่ถ้ายิ่งมากเข้า...บ่อยเข้า...และดุูจะคงเป็นแบบนั้น...ก็คงจะอยู่นิ่งดูดาย..ไม่ร้อนหนาวคงจะไม่ได้แร้ว...คงต้องใช้รายละเอียดทั้งหมดมาสรุป...ว่าทั้งหมดนั้น...ทุกสิ่งที่เราให้ความสำคัญ...ใส่ความรู้สึกให้กับพวกเขา...แต่สำหรับพวกเขาเหล่านั้นแร้ว...กับตรงกันข้าม....ไม่ตอบรับ...กลับนิ่งเฉย...นั่นคือเรา...มิได้มีความสำคัญแต่ประการใดเลย

 

 

 

 

 

 

          เรื่องนี้มิได้มีผลกระทบต่อความเป็นอยู่...และความรู้สึกนึกคิด...แต่ทุกอย่างเมื่อถึงเวลาก็ต้องทำบทสรุป...และเรื่องนี้ก็เข้าสู่วาระ...ที่ต้องทำบทสรุปแร้ว...ผล....มิได้เสียใจเลยนะกับบทสรุปที่เราเป็นผู้สรุปเอง...